DIEKIRCH-VALKENSWAARD 2012


Groep-2                               Groep-3
Klik hiernaast voor meer foto's of filmpjes

Valkenswaard – Diekirch - Valkenswaard

Op donderdagochtend vertrek ik vol vertrouwen en goede zin naar Kasteel Cremers aan de Dommelstraat. De tassen had ik gisteravond al bij de dienstdoende butler ingeleverd. koning Hans heeft een nog een lekker kopje koffie voor ons.


Vertrek bij kasteel Cremers


Ons reisgezelschap wordt langzaam compleet. Als ik binnenkom is ook Stefan en zijn vader al aanwezig. Wim gaat onze steun en toeverlaat worden voor de komende drie dagen, een beetje slijmen kan dus geen kwaad. Ook Roel is inmiddels aangeschoven en overspoelt Wim met veel te veel informatie, Wim knikt vriendelijk en zegt het te hebben begrepen. Opnieuw gestommel aan de kasteelpoorten, de schildwachten hebben ook Harald doorgelaten, waarschijnlijk verblind door de aanblik van zijn nieuwe ros ‘Pinarello Magnifico Blanca’. Nog gauw de Navi’s opstarten en gedaan met kletsen over fietsen, de paden op.

Natuurlijk trap ik even in de valkuil van overenthousiasme en wordt derhalve weldra door Hans terruggefloten. Rustig trappen we het vlakke geasfalteerde land onder ons weg en het kletsen over fietsen is veranderd in kletsen en fietsen. We leren niet elkaars diepste geheimen maar delen wel de heroïsche tochten van de afgelopen jaren. Ook de weergoden verwennen ons met een heerlijk zonnetje en we genieten ervan dat ons dit toetje nog wordt geserveerd. We fietsen langs de kluis naar het zuiden en al snel horen we het traditionele welkom in België smsje in de achterzak. Voordat we het doorhebben zijn we vlak voor de eerste stop. Maar dan onheil op komst, ik hoor iets raars in mijn voorwiel. Er is een wegopbreking (de zoveelste) en we moeten toch stoppen, ik zie het al, een spaak heeft het begeven en rammelt wat door mijn voorwiel. Vergeefs probeer ik de dissident terug in de naaf te duwen. Gelukkig is de vader of Opa van de plaatselijk mecanieker bereid om zijn 78 jaar ervaring bot te vieren op mijn spaak, wel pas nadat hij een echte spakenspanner van zijn zoon heeft gekregen. (Ik zal niks over die van Hans zeggen ;-).
Alleekes, de 1e post, Wim zit er al op ons te wachten met een lekker bakske. Voor mij een colaatje, ik heb dorst. Nog niet gerust op de kwaliteit van een wiel met 1 spaak minder, koers ik op aangeven van de castelijnsvrouw naar de dichtstbijzijnde fietsenzaak die wel open is, helaas repareert deze alleen barrels (in de verschijningsvorm fiets en/of grasmaaier) en heeft hij geen state of the art spaak voor mij. Pfff, kost me wel 10 km extra fietsen en ben er nog niks mee opgeschoten. Op de terugweg kom ik mijn fietsbroeders al tegen en besluit de rit zonder nieuwe spaak voort te zetten. Door mijn uitstapje vergeet ik wel de bidons bij te vullen, maar de volgende pauze is toch niet zo ver weg. Al snel gaat het weer heerlijk en kunnen we het langzaam veranderende landschap tot ons door laten dringen, dat landschap verleid ons ook om af en toe wat meer energie te verbruiken om toch vooral harder naar boven te fietsen dan naar beneden. (waarom doen we dat toch altijd)? Nu begin ik toch wel echt een beetje dorst en ook honger te krijgen. De 2e stop is echter veel lastiger dan we dachten. In tegenstelling tot de vlaamse heeft de waalse kultuur (met name in de Voerstreek) een heel andere reputatie voor wat betreft het aantal Taverne’s per straathoek. Gemiddeldes van 0 worden makkelijk gehaald. We ontdekken zelfs een heus kermisplein zonder 1 Horeca-etablissement. 10-tallen kilometers verder dan gehoopt vinden onze kelen dan eindelijk gehoor bij de plaatselijke.... ‘Bakker’. Maakte ons echt geen donder uit, paar blikskes fris en verse Gauffres gekocht en op het stoepke soldaat gemaakt.


Dorst, dan maar bij de bakker

Nu is het nog maar efkes tot de beproeving van de dag, de Baraque Michel. Ik wijd mijn persoonlijk gebrek aan power op deze gigant maar gemakshalve aan de verlate ravitaillering, maar het gaat voor geen meter. Ook Harald heeft het zichtbaar moeilijk. Hans en Stefan hebben de vorm blijkbaar wel te pakken. Met veel hangen en wurgen vinden we dan toch het beloofde land... Hotel Edelweiss. Van de vele woorden die in mij opkomen om dit hotel te omschrijven is karakteristiek toch wel de meest passende. Ik vraag mij bij ieder detail af wat hier allemaal al gebeurt is. (ik zou me ook af kunnen vragen wat er nog allemaal moet gebeuren, maar das veel te veel dus laat maar) We genieten even in de achtertuin van een welverdiend pintje en stallen de fietsen tussen de karakteristieke vooroorlogse verhuurski’s en schoenen. De spullekes op de ooit door de duitsers bezette zimmer (feit niet gechecked) en na het douchen heeft Patrick voor ons een bord spaghetti gemaakt met saus en kaas uit een potje. Ik eet ook het bord van Wim leeg en Hans topt zijn maag later nog af bij de frituur om de hoek. s’Avonds nog een potje poldermodel toepen (iedereen wint 1 potje) en lekker ons mandje in.


Smakelijk



Proost!

De tweede etappe.
Vandaag staat er maar 85 km op het programma en dus staan we rustig op en zitten we pas om 8:30 aan het goed verzorgde ontbijt. Patrick heeft deze morgen echt zijn best gedaan. Omdat we nog 2 dagen voor de boeg hebben is veel eten nog steeds het motto en behalve de broodjes op onze eigen tafel verorberen we ook die op de inmiddels verlaten tafels om ons heen. Alle tassen weer bij Wim in de auto. Ik heb er ontzettend veel zin in vandaag, voel me heerlijk en opnieuw wordt ons gemoed door het weer onderhouden. Hmm wel een bont gezelschap vandaag, Stefan draagt als enige de clubkleuren. Hans heeft iets blauws uit Zwitserland-Oostenrijk-Italië gevonden, Harald een Rood-Wit en ik een Wit-Groen pakje. Maar hopen dat er niet teveel foto’s worden gemaakt. Allereerst denderen we van de Baraque af richting Ovifat en de Ardennen in. We genieten op deze prachtige ochtend van het prachtige ardennenlandschap en mogen onszelf ook nog eens lekker in het zweet fietsen op de soms pittige klimmetjes. Ik voel me vandaag echt fantastisch en volgens mij iedereen, want ik zie alleen maar blije gezichten. Onderweg stuiten we nog op een lid van onze club (Piet heet ie) die toevallig ook in de organisatie van DV zit en bezig is deze monstertocht uit te pijlen.



Fotomomentje

We bedanken hem alvast voor gedane arbeid. We koersen al snel richting de door Hans en Harald beloofde Biergarten in een nietszeggend verlaten oord. De Biergarten wordt wel gevonden maar is geen Biergarten meer. Op de plek waar we gehoopt hadden een lekker soepke te krijgen duwen we onze eigen broodjes en blikjes cola naar binnen. (Wim heeft de Biergarten ook weten te vinden) We spreken af in Dasburg een echte stop te organiseren. Zo gezegd zo gedaan, na een schitterend stukje Duitsland-België-Luxemburg waar we sneaky de Thommerberg mee omzeilen vinden we onder aan de berg bij Dasburg een taverne met prachtig terras en lounche-banken.

Hier kom je zomaar niet weg, zeker niet met een authentieke Dasburger

De niet al te vriendelijke Garcon serveert ons een lekkere Dasburger en frietjes. Ik zou het hier nog uren vol kunnen houden, maar de groepsleider lukt het toch me met de belofte van een ijscoupe in Vianden los te rukken van de lounchebank. Het is een heerlijk glooiende weg langs de rivier naar Vianden.

Kasteel Vianden

Nog maar 20 kilometertjes en we staan op de stoep van het Hotel voor deze avond. We checken in en gaan alvast douchen, Wim valt even in slaap maar wordt al snel weer wakker. Volgens mij had hij door dat we ook zonder hem die grote ijscoupe zouden gaan scoren. Helaas, als ik op het punt sta de bestelling te plaatsen doemt plots een roedel fietsers uit Valkenswaard op in een busje en een volgepakte Renault. Hmmm toch maar even sociaal wachten dan. Na een half uurtje zit ik dan eindelijk op het terras en bestel een grooooote ijscoupe, jaloerse blikken alom doen me helemaal niks, ik geniet met volle teugen.


Yammie!!!

Dit is niet het laatste wat mijn slokdarm krijgt te verwerken vanavond, de hotellier heeft een werkelijk fantastisch buffet voorbereid en het lukt mij om 2 tot aan de rand geladen borden naar binnen te werken. Heerlijk is het. (Natuurlijk is er altijd iemand de baas en Hans schept 3 keer op). Nog even uitbuiken met een mooie wandeling naar kasteel Vianden (Ook koning Hans van de Dommelstraat keek hier zijn ogen uit) en daarna rap de mandjes in. Ik heb een nieuwe kamergenoot, Theo heet ie, ik ken die gast ergens van. De volgende ochtend gaat de wekker van Theo al om 5 uur, ik draai me nog s om en wacht tot Theo zeker weet dat de volgende dag is begonnen. Het is zo, vandaag is de grote dag. Ik heb wederom een goed gevoel. Voor mij is het dan ook niet de eerste keer maar de 11e, dus enige ervaring telt. Ook hier wordt ik links en rechts op de flanken gepasseerd door anderen. Lekker ontbijtje, fietsen op de drager, tassen in de volgwagen en wel of geen regenjasje zijn de dilemma’s. In de auto van Vianden naar Diekirch plenst het, dus dat regenjasje wordt een groot goed. In Diekirch zoeken we nadat iedereen toilet heeft gemaakt een mooi plekje achter in de rij. Het is dan ook al bijna 7 uur. We zien dat Martijn als 3de voor het hek staat en de stoom komt al uit zijn neus, als die losgelaten wordt... Ad staat hem te kalmeren. Ook Edwin wordt gespot, de cracks zijn klaar voor een snelle tijd. Onze ambitie voor dit jaar is anders, de groep bij elkaar houden. In de rij zie ik Patrick wat aan zijn voor derailleur morrelen het lijkt niet te bewegen en hij moet zijn toevlucht zoeken tot een reparatiestand. Het nieuwe registratiesysteem blijkt al snel niet waterdicht en druppelsgewijs worden de fietsers doorgelaten.

Zenuwachtig?


Na 18 minuten vind ook de organisatie het welletjes en mag iedereen zonder te scannen vertrekken. Het is weer helemaal droog dus ik wil mijn regenjasje nog even aan Wim meegeven, maar hij is al weg. Als snel ben ik erg blij daarvoor, keizer Pluvius heeft nog een reservoir gevonden om over ons heen te storten. We hebben een mooi groepje geformeerd en rijden rustig de eerste 70 kilometers vol. Het niveau-verschil is niet erg groot en dus kunnen we lekker bij elkaar blijven. Ons groepje bestaat uit de club van (eer)gisteren (Hans, Harald, Stefan en ik) aangevuld met Lorenzo en Theo. De organisatie heeft op dit traject flink wat hoogtemeters opgenomen. In St. Vith merken we als eerste dat Patrick de strijd heeft moeten staken, ik weet dat hij hier verschrikkelijk van moet balen, toch is hij opgewekt en helpt en motiveert hij ons, Patrick bedankt en veel respect daarvoor. We merken ook dat Michael die initieel van plan was met groep 3 mee te fietsen vlak achter ons zit. Hij besluit zich bij ons aan te sluiten.

Na een iets te lange stop zetten we onze tandwielen in de volgende etappe. Mooie klimmetjes in het begin en een lekker lang stuk vals plat omlaag met wind mee waar we heerlijk tempo kunnen maken. Nog een laatste klimmetje naar de volgende post en voor we het door hebben staan we weer de bidons te vullen. De eerste krampjes worden gemeld en niet iedereen is meer even fit als vanochtend, we hebben er dan ook al flink wat kilometers en hoogtemeters opzitten.

De 3de etappe heeft wat minder hoogtemeters voor ons in petto maar de pijntjes tekenen zich links en rechts meer en meer af. De Hallembay geeft nog een leuk accent aan de verder qua landschap opnieuw prachtige etappe. Ook hier staan Wim, Willy en Patrick ons weer enthousiast op te wachten en helpen ons weer in het zadel.

De hoogtemeters liggen zo goed als achter ons en we rijden een strak tempo met de wind lekker in de rug. Michael heeft iets teveel pastabuffet gegeten en zijn zadel houdt het dan ook af en toe niet meer ;-). Na een 20 kilometer wacht ons een aangename verrassing, Hans Sanders is ons tegemoet gefietst en komt ons uit de wind houden, wat een kanjer. Hans Cremers en Hans Sanders doen erg veel kopwerk op dit stuk, bij mij speelt mijn maag een beetje op en ik voel me even wat minder, dus het is zeer welkom om me even te verschuilen. De kilometers tellen snel onder de dunne bandjes weg en we staan alweer in Bocholt met een lekkere Mars en blikske Fanta in de hand.

De laatste etappe is traditioneel heerlijk, het eind is in zicht, de benen voelen weer goed en we maken heerlijk tempo. We passeren flink wat groepjes en die pikken dan weer bij ons aan, prachtig om te zien als je door een bocht draait en 40 man zitten in je wiel. Wederom heerlijk om applaus te krijgen in Leende. Als toetje wil Stefan nog afsprinten op het viaduct Leenderweg (Col de Brab). Ik doe hier dankbaar aan mee. Daar staan we weer met onze strakke pakjes in de Old-Dutch, zonnebloem in mijn hand en medaille om mijn nek, moe maar trots op mezelf en onze groep. Binnenkomst in Valkenswaard maakt toch altijd wat emoties los, of heb ik dat alleen?

Tot slot rest mij een aantal mensen enorm te bedanken:

De 4 musketiers: Harald, Stefan en Hans voor 3 dagen goed gezelschap.
Hans in het bijzonder voor de perfecte organisatie.
Wim als steun en toeverlaat gedurende 3 dagen.
Roel en Willy voor de verzorging op zaterdag en vele andere dingen.
Lorenzo, Theo en Michael voor het gezelschap op de zaterdag.
Hans Sanders voor het uit de wind houden, veel dank.
Alle deelnemers ook van groep 3 ook uitgereden, ben zo trots op jullie.
Patrick voor zijn optimisme ondanks de enorme tegenslag.
Schrijf mij maar alvast op volgend jaar, ik heb er graag een extra vakantiedag voor over.

Gr,
Appie (Nabben)

Diekirch –Valkenswaard 2012 (groep-3).

Vrijdag 24 augustus 13 uur was het zover: Lorenzo, Theo, Henk P., Jan V., Michael en ik traden toe tot het rijdend walhalla van Roel om ons te laten vervoeren naar het exotische Vianden. Patrick v. D en Willy namen plaats in de grote witte camion van Patrick. Maar niet voordat onder het wakend oog van Jef en Sijmon onze stalen, alu en carbon rossen in Patricks wagen nagelvast waren verankerd zodat ze niet nat zouden worden onderweg, want daar moet je toch niet aan denken tenslotte. Roel had het nog nooit zóóóó gezellig gehad in zijn auto. De rit verliep voorspoedig, wat file bij Maastricht i.v.m. werkzaamheden maar dat kon de pret niet drukken. Na verloop van de rit doemden de eerste glooiingen op; we waren in het mooie België. Jan had graag nog even een bezoekje gebracht aan het circuit van Francorchamps, waar we even later doorheen reden. Hij had het liefst het parcours willen koersen, maar dit paste nu net ff niet in de planning. Aangezien Roel ons vast wilde laten wennen aan wat wij de dag erop voor onze kiezen zouden krijgen, besloot de satnav dat wij toeristisch naar Vianden zouden cruisen. Beetje omhoog, beetje omlaag, bochtje linksom, bochtje rechtsom; zelfs een keer een rondje op een rotonde! Gelukkig hielden we onze lunch binnen, al scheelde dat weinig.

Tegen 16.30 uur arriveerden wij bij hotel ‘La Tourelle’ (vrij vertaald; de wielrijdster, leuk he?) waar Stefan, Hans C., Harald en Albert ons al frisgewassen tegemoet traden. Zij waren donderdag met de fiets al vertrokken richting Diekirch, en hadden vrijdag de tweede etappe van deze tour afgelegd. Stefans vader Wim had hen per auto vergezeld om hen in allerlei noden te voorzien. Na het inchecken in het hotel bleek er voor de enige dame (ondergetekende) geen 1-p kamer te zijn, dus Lorenzo uit zijn kamer gezet en zijn bed bij 2 andere heren geplaatst. Die waren daar bij nader inzien hééééél blij mee (en ik ook…) Na een paar biertjes (en ijsmaaltijden voor de "lange-afstandsrijders") lieten we ons het pastabuffet in het hotel goed smaken. Ze konden ons rollen!!!!! Toen nog een wandelende klim naar het romantische avondverlichte kasteel van Vianden alvorens we nog een après-chateautje dronken voordat we ons bed opzochten. Aangezien de wekker op 05.00 uur stond (05.30 voor Hans....) moesten we toch proberen een goeie nacht te maken.

Dit was deels gelukt, bleek ’s morgens bij navraag aan het ontbijt. Tegen zessen zaten we in de auto’s waarna Roel ons naar Diekirch transporteerde. Patrick en volgwagen van Wim voeren een andere koers, maar heel toevallig kwamen we alledrie goed aan, en nog in Diekirch ook. Het regende, was nog wat donker dus topweer om met veel enthousiasme de fiets te bestijgen.

We hadden er alle 11 enorrum veel zin in (bij een iemand kwam dat wat later... die huilde van "blijdschap"). In 2 groepen/snelheden zouden we rijden; Patrick, Jan , Henk en Mariska vormden de ene groep en de snellere mannen gingen met hun groepje in hun tempo de tocht rijden. En het regende nog steeds. Helaas had Patrick problemen met zijn derailleur welke niet te repareren viel. Daardoor moest hij de fietstocht na 17 km opgeven en zich bij de volgwagens voegen. Na een uurtje werd het droog dus de kleding droogde snel, de zeem en sokken helaas niet. De omgeving was mooi, vooral niet vergeten rond te kijken tussen de bespetterde glazen door. Ondanks het grote aantal deelnemers was het geen mierenhoop. Op de smalle weggetjes passeerden ons in het begin met enige regelmaat volgwagens danwel motoren, zodat wij ons van de goede route vergewisten. De rode pijltjes moesten we goed in de smiezen houden (bleek later), deze waren frequent en duidelijk opgehangen. Tegen het einde van het eerste stuk kwam de Thommerberg opdoemen die een heel aantal fietsers de klikpedalen deed verlaten. Prompt word je dan op je pro-cyclingpositie gefotografeerd! Vriendelijk lachend en groetend naar de fotografe passeerden wij haar en na de top van de berg komt altijd weer een afdaling, dat is wel een voordeel van klimmen natuurlijk. Want St. Vith op 63 km lonkte. Ondertussen was het droog geworden en was de zon doorgebroken, het was rond de 20 graden en de wind zuidwest dus wat wilden we nog meer? (nou eh, ff iets eten misschien?) Bij deze pitstop waar Patrick, Willy, Wim en Roel ons al op stonden te wachten konden we de inwendige mens versterken en de bidons bijvullen en niet te vergeten natte sokken wisselen; dat gesop in die schoenen is toch niet zo comfortabel.

Dus Henk, Jan en Mariska op naar Cornemont op 128 km. Berregie op, berregie af en maar lagge de hele dag. De weg was ondertussen opgedroogd dus konden we iets harder dan met 15 km/h bergaf. Een factor 4 (5?). Klimmen deden we in ons eigen tempo, net als het afdalen. En hoe belangrijk het is om te eten tijdens het fietsen werd pijnlijk duidelijk bij de tweede post in Cornemont. Na een algehele onwelwording is het heel fijn dat er iemand je fiets overneemt, Willy nog bedankt, zodat je zelf lopend wat kunt eten, zodat het bloedglucosegehalte van 2.0 naar een normaalwaarde stijgt en na een eet-en-rust pauze weer fris en fruitig kunt heropstappen.

Op weg naar Herderen op 178 km. Roel wist ons te vertellen dat we het zwaarste deel achter de rug hadden; er zou nog één klim komen en de Hallembaye en dan hadden we het gehad qua "het zware werk". Dus dat was te overzien. Maarrrrrr; wij hadden een bordje gemist; de nodige km’s na Cornemont kregen wij inderdaad een zware klim; zo zwaar dat we een aantal mensen lopend de berg op zagen gaan; vervolgens de afdaling een stadje in; geen idee welk. We hadden al even geen bordjes meer gezien maar dan is het rechtdoor. Dachten we. En dat dachten er meer. En hadden het mis. Beneden (in Beaufays bleek later) kwamen er meer fietsers aan. Toen moest er toch een ei gelegd worden wat te doen. Gedrieën teruggekacheld want de route konden we niet meer oppikken vanaf het punt waar we stonden. Berg weer op en weer af, goed kijken of er toch niet ergens een bordje stond. Want het bordje stond er wel, 6 km terug… Daar nog even staan wachten of er nog meer fietsers "van beneden" zouden komen, maar na 5 min. besloten we door te fietsen. Ondertussen belde Roel: "waar bleven we toch?" Hij stond al bij de Hallembaye te wachten op een fotogeniek moment; helaas voor hem moesten wij nog een fikse klim in dus ging het nog enige tijd duren voordat wij bij deze kuitenbijter zouden arriveren. Probleemloos fietsten wij deze als hindes omhoog, ondertussen geflankeerd door 2 heren, Cris en Piet-Hein die ons hadden ingehaald en vanaf Herderen meefietsten.

Aangezien wij aangenaam gezelschap waren besloten zij met ons verder te fietsen. Om 19:08 uur bereikten wij Bocholt; de post was reeds 8 min. gesloten maar onze tijd werd genoteerd met pen en papier waarna wij snel verder reden na een paar bekertjes edel vocht tot ons te hebben genomen.

Het was ondertussen ruim kwart over 7 met nog 30 km voor de boeg. Dit was dus haalbaar. Aangezien dit vnl. laagland was ging het gas erop en hebben Henk, Jan en Cris de wind in de zeilen genomen en het kopwerk voor hun rekening genomen. Roel reed met ons mee en voiture en zette ons af en toe uit de wind met zijn auto; leve een hoge Espace! Piet-Hein had al even kramp in zijn been; maar hij had beloofd zijn baas in Soerendonk-aan-de-route een saluut te geven dus alzo geschiede. Gewoon doorbikkelen. Eindelijk, eindelijk, eindelijk kwamen we Leenderstrijp binnen; bekend terrein; de Margrietstraat in Leende; hoe heerlijk! We gingen het halen! Hiha! Om 20.23 smaakten ons de geneugten van de overwinning danwel overleving! Henk, Jan, Cris, Piet-Hein en Mariska hadden het volbracht; 269 lange kilometers helemaal van Luxemburg via Duitsland, België en tenslotte Nederland; werkelijk een grensverleggend en grensoverstijgend "stukkie trappe". Daar stonden clubgenoten ons te verwelkomen, en waren familie en vrienden er om ons in te halen. Hoewel er een heel aantal gedacht hadden dat we er uit lagen aangezien we niet in Bocholt waren gescand en zij ons via internet hadden gevolgd. Quelle suprise! Moe, maar stralend en trots op het bereiken van de finish kwamen we binnen.


Wij willen de organisatie van D-V bedanken voor de mooie tocht en randvoorwaarden, volgend jaar weer!

Roel, Hans C., Willy, Patrick en Wim; keibedankt voor jullie hulp, steun, aanwezigheid en alle goeds die we van jullie ontvangen hebben die het ons mogelijk heeft gemaakt deze tocht tot een goed einde te brengen.

Mariska



Naschrift webmaster: allereerst grote klasse allemaal, hadden we niet durven dromen!!
Dit is nu al het 3de jaar op rij dat een dame van de club haar eerste Diekirch volbrengt.
(volgend jaar Madeleine of een nieuw vrouwelijk lid?)

Rest me nog Hans Verhagen te bedanken voor het uitlenen van zijn 2 auto stoelen zodat mijn "bus" vol kon.

Verslagjes van de vorige edities kun je vinden via het Archief
Foto's die gemaakt zijn kun je bekijken via het foto archief.
Alle foto's en filmpjes zijn ook te rechtstreeks te bekijken via Roel's foto album.
De doorkomst/aankomst-tijden staan onder de foto's.
Vanaf de laatste plek kun je de foto's en filmpjes ook downloaden (volle resolutie).


hoogte profiel Diekirch Valkenswaard 2012